Historia

Wikingowie

Od około 800 r. do XI w. ogromna liczba Skandynawów opuściła swoje ojczyzny, by szukać szczęścia gdzie indziej. Ci żeglujący wojownicy, znani pod wspólną nazwą Vikings lub Norsemen („Ludzie Północy”), zaczęli od napadów na przybrzeżne miejsca, zwłaszcza na niebronione klasztory na Wyspach Brytyjskich. W ciągu następnych trzech stuleci odcisnęli swoje piętno jako piraci, łowcy, handlarze i osadnicy na znacznej części Wielkiej Brytanii i kontynentu europejskiego, a także na części współczesnej Rosji, Islandii, Grenlandii i Nowej Fundlandii.

Kim byli wikingowie?

Wbrew niektórym popularnym wyobrażeniom o wikingach, nie byli oni „rasą” połączoną więzami wspólnego przodka czy patriotyzmu i nie można ich zdefiniować poprzez jakiekolwiek szczególne poczucie „wikingowatości”. Większość wikingów, których działalność jest najlepiej znana, pochodzi z obszarów znanych obecnie jako Dania, Norwegia i Szwecja, choć w zapisach historycznych pojawiają się wzmianki o wikingach fińskich, estońskich i saamskich. Ich wspólną cechą – i tym, co odróżniało ich od ludów europejskich, z którymi się zetknęli – było to, że pochodzili z obcej ziemi, nie byli „cywilizowani” w lokalnym rozumieniu tego słowa i – co najważniejsze – nie byli chrześcijanami.

Dokładne przyczyny, dla których wikingowie wyruszyli z ojczyzny, są niepewne; niektórzy sugerują, że było to spowodowane przeludnieniem ich ojczyzny, ale najwcześniejsi wikingowie szukali bogactw, a nie ziemi. W VIII wieku n.e. Europa stawała się coraz bogatsza, co napędzało rozwój ośrodków handlowych, takich jak Dorestad i Quentovic na kontynencie oraz Hamwic (obecnie Southampton), Londyn, Ipswich i York w Anglii. Skandynawskie futra były wysoko cenione na nowych rynkach handlowych; z handlu z Europejczykami Skandynawowie czerpali wiedzę o nowych technologiach żeglarskich, a także o rosnącym bogactwie i towarzyszących mu wewnętrznych konfliktach między europejskimi królestwami. Poprzednicy Wikingów – piraci, którzy żerowali na statkach handlowych na Morzu Bałtyckim – wykorzystali tę wiedzę, by rozszerzyć swoją działalność w poszukiwaniu szczęścia na Morze Północne i dalej.

Wczesne najazdy Wikingów

W 793 r. n.e. atak na klasztor Lindisfarne u wybrzeży Northumberland w północno-wschodniej Anglii zapoczątkował erę wikingów. Sprawcy – prawdopodobnie Norwegowie, którzy przepłynęli bezpośrednio przez Morze Północne – nie zniszczyli całkowicie klasztoru, ale atak wstrząsnął europejskim światem religijnym do głębi. W przeciwieństwie do innych grup, ci dziwni nowi najeźdźcy nie mieli szacunku dla instytucji religijnych, takich jak klasztory, które często pozostawały niestrzeżone i bezbronne w pobliżu brzegu. Dwa lata później, najazdy Wikingów uderzyły w nie bronione klasztory na wyspach Skye i Iona (w Hebrydach) oraz Rathlin (u północno-wschodnich wybrzeży Irlandii). Pierwszy odnotowany najazd w Europie kontynentalnej miał miejsce w roku 799, na wyspiarski klasztor św. Filiberta na Noirmoutier, w pobliżu ujścia rzeki Loary.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *